Apartament

Jak już pisałam wcześniej nasze mieszkanko umieszczono w typowym apartamentowcu, zbudowanym dla potrzeb wynajmów wakacyjnych. Poza 3 pokojami, z czego jeden pełnił funkcję salonu, kuchni i łazienki mieliśmy też dość duży balkon, niemal taras na którym wysiadywaliśmy po zmroku.

Już pierwszego dnia zauważyliśmy na sąsiednim tarasie specyficzne sąsiedztwo w liczbie 4 istot. W dodatku 'towarzystwo' było głodne i spoglądało na nas tęsknym wzrokiem.

Oczywiście dokarmialiśmy je codziennie. Kupiliśmy nawet mleczko, coby nie padły z pragnienia. jak się potem okazało nie byliśmy jedynymi, których wzruszył ich los.

Jak również one nie były jedynymi w naszej okolicy. Pełno ich pałętało się po nadmorskiej promenadzie. Niektóre z nich były całkiem dzikie.

Murcia

Już na zawsze to miasto będzie mi się kojarzyć z upałem.Wyjechaliśmy specjalnie wcześniej, żeby obejrzeć jak najwięcej zanim temperatura osiągnie wysokie notowania. Niestety; w pewnym momencie nasz pokładowy termometr wskazywał 40˚C. Ludzie na przejściach dla pieszych oczekiwali na zmianę światła kryjąc się w cieniu przydrożnych palm lub reklam.

Nawet nasza nawigacja odmówiła w pewnym momencie posłuszeństwa, serwując nam zastygłe ulice i padł na nas blady strach, że będą kłopoty z powrotem a może nawet nigdy nie znajdziemy drogi do domu przez pół Europy. M. zaczął już snuć plany osiedlenia się... Dziewczyny raczej mu przyklaskiwały.

A mnie było po prostu gorąco!!

M. tymczasem miał problem ze swoimi okularami, które w wyniku niezaplanowanego upadku straciły jedno ze swoich uchwytów. Poszliśmy zatem do optyka z nadzieją, że pomoże. Bardzo miły i przystojny pan umiejący w dodatku po angielsku w pięć minut i bez żadnej opłaty złożył ustrojstwo do kupy, zaznaczając by unikać wygibasów.

Resztę opowiedzą uchwycone w kadr obrazy:

Jedynym minusem byli wszędobylscy żebracy. Siedzieli przy wejściu do każdej ciekawszej budowli, czy muzeum. Nawet na schodach prowadzących do parkingu. Poniżej pan który dostawszy od nas jakiegoś pieniążka podążał za nami coś krzycząc. Mam nadzieję, że nas błogoslawił, a nie narzekał, że mało...

Na miejscu

Rzeczywiście mamy tutaj kłopoty z dostępem do neta. Jeśli nawet jest dostęp, zasięg jest fatalny.

Póki co szybko opisuję jak dojechaliśmy na miejsce:

Zacznę od zdjęcia (obok), na którym siedzę za sterami naszego wozu, jako że za Barceloną M. postanowił odpocząć od kierowania. Mimo wcześniejszych obaw jechało mi się bardzo dobrze, chociaż droga z 3-pasmowej zredukowała się do dwupasmowej, ale i ruch się zmniejszył, gdyż minęliśmy już Costa Brava i Costa Dorada.

Zdjęć z tego odcinka jest niewiele, bo jak wspomniałam prowadziłam, a M. ‘przymknął oko’. Zdążył jednak uchwycić winnicę.

Ja natomiast na kolejnym postoju wyłapałam kwitnącą palmę.

Wreszcie minęliśmy Torrevieję, zjechaliśmy z autostrady i dojechaliśmy na miejsce, nad Cabo Roig.

Musze przyznać, że przyjechaliśmy zgodnie z planem, który przygotowałam jeszcze w Londynie :))

Dochodziła ósma wieczorem. Rozlokowaliśmy się w naszym 3 pokojowym apartamencie i poszliśmy na zwiady. Teren znaliśmy już z poprzedniego pobytu. Sprawdzaliśmy jednak stan obecny. Z miejsca zauważyliśmy, że nad naszymi basenami sprawuje pieczę inny niż poprzednio Socorista, ratownik znaczy.

Palmy jednak trzymały się niezachwianie.

Kolejny dzień rozpoczęliśmy od moczenia w basenie, gdzie poznaliśmy przemiłą rodzinę z Polski, która jednak właśnie wracała do kraju.

Zdecydowanie odróżnialiśmy się na ich tle kolorem skóry.

Dzięki ich rekomendacji po południu wybraliśmy się do nowo powstałego i

bardzo popularnego tutaj ‘WOK-a’, w którym, po zapłaceniu stałej opłaty od tzw. ‘łebka’ można jeść do woli, wielokrotnie nawracając z talerzem i przebierając w setkach potraw.

Musieliśmy być bardzo głodni, bo skusiliśmy się również na deser. Lody!!

Na koniec, ledwie żywi wytoczyliśmy się do rozpalonego słońcem samochodu. I pojechaliśmy nad morze, żeby zgubić w wodzie trochę kalorii.

Wczoraj pojechaliśmy do Murcji. Wieczorkiem postaram się wkleić kilka zdjęć z tej wyprawy.

Dalsza droga

Następny dzień w trasie, ponownie upalny. Po raz kolejny doceniliśmy samochodową klimatyzację. Niesamowite, że kiedyś jeździło się na wakacje bez tego udogodnienia. Nie wyobrażam sobie takiej drogi pokonywać starym ‘Jelczem’ tzw. ogórkiem.... a przecież tak się jeździło.

No tyle, że nie 2000km, ale czasowo wychodziło podobnie. ;)

Nas tymczasem obowiązywały tylko takie restrykcje:

Dodam, że wielu kierowców traktowało ten znak zdecydowanie raczej jako sugestię niż zakaz.

Dalsza droga przez Francję była bardzo ciekawa i urozmaicona wąwozami, wiaduktami, zakrętami, dlatego cieszyłam się niezmiernie, że za kierownicą siedział M. Dzięki temu mogłam trzaskać zdjęcia na prawo i na lewo. W pewnym momencie zobaczyłam taki widok:

Ten znak drogowy ostrzega wprawdzie o zwierzętach na drodze, ale chyba chodziło o inny rodzaj...

W dalszym tle (z lewej) widać wiadukt ‘de Millau’, przez który, po zapłaceniu stosownej opłaty (8,30€) przejechaliśmy.

Inne widoczki z trasy:

Poranne ptaszki

Mimo wspaniałych warunków, chyba z nadmiaru wrażeń nie mogłam spać ostatniej nocy i zerwałam wszystkich o 5 rano. Niestety wschód słońca zapowiedziany był na 6:49 i przez godzinę czekaliśmy na jakie-takie rozjaśnienie, bo nie uśmiechało mi się pokonywanie tych wąskich zakrętów nad przepaściami w całkowitych ciemnościach... M. jednak nie miał obiekcji....

Blady świt zastał nas już w drodze, a dokładniej podczas naszego śniadania w jednej z przydrożnych kafejek, gdzie dosięgły nas piersze tego dnia promyki słońca.

Pierwszy przystanek

Droga przebiegła bez zakłóceń. Na wysokości Paryża temperatury przekroczyły magiczną cyfrę 30, chmurki zostały w tyle i poczuliśmy wreszcie, że jesteśmy na wakacjach.

O siódmej wieczorkiem dojechaliśmy do Clermont-Ferrand, skąd już tylko żabi sok dzielił nas od miejsca naszego odpoczynku. Zjechaliśmy z głównej trasy i po przebyciu wielu mniej lub bardziej ostrych zakrętów wjechaliśmy w sosnowy las, gdzie na zboczu góry odnaleźliśmy hotel La Relais.

Na szczęście właściciel (a może tylko pracownik/manager?) mówił całkiem nieźle po angielsku, więc nie było problemu z porozumieniem się. Jak się okazało przebywał swego czasu w Szkocji. I trochę pożartował z nami na temat zwyczajów żywieniowych Anglików...

Ogólnie hotelik śliczny, nowy, 'świeżynka' właściwie...

Poniżej widok z naszego okna:

Jutro dalej w drogę!!

Porównanie

Wczoraj, jak pisałam lało i zrobiło się zimnawo, dziś sprawdziłam pogodę i zrobiłam małe porównanie:

LONDYN:

TORREVIEJA:

I co Wy na to??